“Elke ochtend denk ik: wat woon ik hier toch heerlijk!”

Een plek bouwen om gezellig samen oud te worden. Met dat doel richtte bijna dertig jaar geleden een aantal Schiedammers de Vereniging Groepswonen van Ouderen Schiedam (VGOS) op. Annie van der Heijden (86) en Ans van Soest (90) waren er vanaf het begin bij. En alhoewel het niet altijd makkelijk was, ze hebben hun doel bereikt: ‘hun’ Bospad is een heerlijke woonplek voor zelfstandige senioren geworden. “Tijd om het stokje over te dragen aan de jongere generatie.”

Ze mogen er dan al aardig wat jaartjes op hebben zitten, aan het geheugen van Annie en Ans mankeert helemaal niets. Tot in detail weten ze nog hoe het er in de tweede helft van de jaren negentig aan toeging met de plannen voor wat nu het Bospad is. Een proces dat niet helemaal zonder slag of stoot verliep. Pas acht jaar na de oprichting van de VGOS ging de eerste paal voor het Bospad de grond in.

Genoeg animo

En dat terwijl het allereerste begin zo voorspoedig ging. “Ouderenwelzijn Schiedam had samen met de Landelijke Vereniging Groepswonen voor Ouderen een bijeenkomst georganiseerd om te kijken of er in Schiedam animo was voor een woongroep van ouderen”, blikt Annie terug. “Ans en ik waren daar allebei op afgekomen. Die animo bleek er te zijn, waarop de VGOS werd opgericht.”

Het plan van de kersverse woongroep voor senioren: een appartementencomplex met 46 driekamerappartementen, deels koop en deels huur én een gemeenschappelijke ruimte om activiteiten te organiseren. Al snel werd duidelijk dat (de voorganger van) Woonplus wilde helpen met de bouw. Ook de locatie, aan het Bospad in Schiedam-Noord, was redelijk vlug gevonden. Niets leek een vlotte gang van zaken in de weg te staan.

Asbest

Met de nadruk op ‘leek’ … “We hadden veel tegenwind”, weet Ans nog. “Zo moest het bestemmingsplan worden gewijzigd, maar dat ging niet een-twee-drie.” Annie knikt. “Veel buurtbewoners waren tegen. Ze waren bang voor inkijk en dat hun uitzicht zou verdwijnen. Ook zou er een beschermd beestje in de grond zitten. En op het laatst – ze waren de grond al bouwrijp aan het maken – werd er asbest gevonden. Dat was wel heel opvallend. Als er bij wijze van spreken honderd gram asbest had mogen liggen, lag er 110 gram. Een minieme hoeveelheid, dus. Maar ja, het moest wel professioneel worden opgeruimd en dat betekende wéér vertraging.”

De oplossing

Uiteindelijk kwamen de toekomstige Bospad-bewoners zelf met een oplossing voor het grootste bezwaar van de toekomstige buren: de privacy. “Wij mochten als vereniging aanschuiven bij de bouwvergaderingen met de architect en Woonplus”, vertelt Annie. “Daar stelden we zelf voor om het gebouw iets naar voren te zetten, met een eilandje met bomen in het water tussen ons gebouw en de bestaande huizen. Dat nam de bezwaren weg.”

Heerlijk toeven

Anno 2025 staat er een prachtig complex. De gemeenschappelijke ruimte – met een kleine, maar praktische keuken – is gezellig ingericht. Hier wordt bijna elke dag wel een activiteit georganiseerd: van bingo en klaverjassen tot hobbyen en samen eten. In de hal beneden staat een grote boekenkast die dienst doet als bibliotheek. In de gemeenschappelijke tuin is het heerlijk toeven. En alles ziet er piekfijn uit. Zelfs de fietsenstalling – mét camerabeveiliging – ziet eruit om door een ringetje te halen. “Dat doen we allemaal zelf”, vertelt Ans tevreden. “We hebben verschillende commissies met allemaal hun eigen taken. Zo zorgen we samen voor het gebouw én elkaar.”

Stokje overdragen

Annie en Ans zijn trots op het gebouw en de bewonersgroep. “Het Bospad staat er nu twintig jaar”, zegt Annie. “Het is hier heel fijn én veilig wonen, we kijken naar elkaar om. Er is een lange wachtlijst voor de appartementen. Dat zegt wel iets over hoe het is om hier te wonen.” Na zich ruim dertig jaar voor de VGOS te hebben ingezet, droegen Ans en Annie het stokje onlangs over aan Marianne Goedknegt (72) en Karin de Vette (64). “Het is goed dat er anderen aan het roer komen”, zegt Annie. “Want Ans en ik zijn er nog wel en we doen graag mee, maar de jongere mensen moeten ook een kans krijgen.”

Uitdagingen

Marianne vindt het op haar beurt leuk om voor de VGOS aan de slag te gaan. “De uitdagingen voor de vereniging? Ik denk dat het groepswonen op zich wel een uitdaging is. Ook onder mijn leeftijdsgenoten zie je de individualisering toeslaan. Hoe houd je iedereen erbij en betrokken?”

De lange wachtlijst voor het Bospad is ook een punt van aandacht, zegt Marianne. “We hebben drie leeftijdscategorieën: 55 tot 65 jaar, 65 tot 75 jaar, en 75 jaar en ouder. Om de bewonerssamenstelling zo evenwichtig mogelijk te houden, krijgen mensen in de jongere leeftijdscategorie op dit moment voorrang als er een appartement vrijkomt. Mensen die al een tijd op de wachtlijst staan en ondertussen al dik in de tachtig zijn, gaan we bellen en aanraden om ook ergens anders te gaan kijken. Want de kans dat ze hier nog terechtkunnen, is klein.” Ze benadrukt dat je in het Bospad echt zelfstandig moet kunnen wonen. “We zijn een complex voor groepswonen, géén verzorgingshuis.”

Rollator

Annie en Ans hopen in elk geval nog zo lang mogelijk te genieten van hun plekje in het Bospad. “Ik loop inmiddels met een rollator, maar dat gaat prima”, zegt Ans. “Mij krijgen ze hier niet meer weg. Ik woon al twintig jaar in het Bospad en elke ochtend denk ik nog: wat woon ik hier toch heerlijk!”